fa شکوفایی در دل رنج: واکاوی تجربه زیسته مادران از دوره روان‌آموزشی در بافت پسا‌جنگ مشاوره توانبخشی Rehabilitation counseling پژوهشي Research <span style="font-size:11pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="line-height:107%"><span calibri="" style="font-family:"><a name="_Hlk231054709"><b><span b="" lang="AR-SA" nazanin="" style="font-family:">هدف:</span></b></a><span b="" lang="AR-SA" nazanin="" style="font-family:"> این پژوهش با هدف کشف و تفسیر تجربه زیسته مادران ساکن مناطق پساجنگ از شرکت در دوره‌های روان‌آموزشی گروهی و تبیین تأثیر این تجربه بر ادراک آنان از رنج ناشی از جنگ انجام شد. <b>روش:</b> این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پدیدارشناسی تفسیری صورت گرفت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با </span><span b="" lang="FA" nazanin="" style="font-family:">12</span><span b="" lang="AR-SA" nazanin="" style="font-family:"> مادر شرکت‌کننده در یک دوره روان‌آموزشی ساختاریافته پس از جنگ گردآوری شد. <b>یافته‌ها: </b>تحلیل داده‌ها منجر به استخراج چهار مضمون سازمان‌دهنده شد که یک فرآیند تحولی پویا را از &laquo;رنج منفعل&raquo; به &laquo;تاب‌آوری فعال&raquo; ترسیم می‌کند: </span><span b="" lang="FA" nazanin="" style="font-family:">۱. </span><span b="" lang="AR-SA" nazanin="" style="font-family:">بازتعریف هستی‌شناختی رنج: از تهدید به فرصت (شامل زیرمضامین: رنج به مثابه معلم، رنج به مثابه بستر تعالی، پذیرش آگاهانه). </span><span b="" lang="FA" nazanin="" style="font-family:">۲. </span><span b="" lang="AR-SA" nazanin="" style="font-family:">بسط عاملیت تاب‌آورانه: فعال‌سازی منابع چندلایه (شامل: تنظیم هیجان فعال، تفکیک‌سازی منابع، احیای عاملیت از طریق روایت). </span><span b="" lang="FA" nazanin="" style="font-family:">۳. </span><span b="" lang="AR-SA" nazanin="" style="font-family:">شبکه‌سازی ارتباطی تاب‌آوری: نقش کاتالیزوری گروه (شامل: گروه به مثابه آینه، درونی‌سازی صدای دیگران). </span><span b="" lang="FA" nazanin="" style="font-family:">۴. </span><span b="" lang="AR-SA" nazanin="" style="font-family:">پیامدهای تحولی: ظهور خودِ تاب‌آور (شامل: گذار از ترس به جسارت، اتصال پارادایمی رنج و رشد، عاملیت رابطه‌ای و همدلی). یافته‌ها نشان داد دوره روان‌آموزشی، بستری برای بازنویسی روایت رنج، تقویت فراشناخت تاب‌آورانه و احیای عاملیت از طریق ارتباطات حمایت‌گر فراهم کرد. <b>نتیجه‌گیری:</b> تجربه مادران نشان می‌دهد که مداخلات روان‌آموزشی گروهی در بافت پساجنگ، می‌تواند فراتر از کاهش علائم پریشانی، به عنوان کانالی برای رشد پس از بحران و بازتعریف هویت مادرانه عمل کند. این مداخلات با تسهیل گذار از موقعیت قربانی منفعل به عاملیت فعال، به مادران کمک می‌کند تا معنای جدیدی از رنج خود استخراج کرده و تاب‌آوری را نه به عنوان یک ویژگی فردی، بلکه به عنوان یک فرآیند پویای ارتباطی و معناساز در بافت خانواده و جامعه تجربه کنند.</span></span></span></span></span></span><br> &nbsp; <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span calibri="" style="font-family:"><b><span lang="EN" new="" roman="" style="font-family:" times="">Aim:</span></b><span lang="EN" new="" roman="" style="font-family:" times=""> This study aimed to explore and interpret the lived experiences of mothers residing in post-war regions regarding their participation in group psychoeducational programs, and to delineate the impact of this experience on their perception of war-related suffering. <b>Method:</b> Employing an interpretive phenomenological approach, this qualitative study gathered data through in-depth, semi-structured interviews with 12 mothers who participated in a structured post-war psychoeducational program. The interview transcripts were analyzed using thematic analysis. <b>Finding:</b> Data analysis yielded four organizing themes illustrating a dynamic transformative process from &ldquo;passive suffering&rdquo; to &ldquo;active resilience&rdquo;: (1) Ontological redefinition of suffering: transforming threat into opportunity (including sub-themes: suffering as a teacher, suffering as a context for transcendence, and conscious acceptance); (2) Expansion of resilient agency: activating multilayered resources (including: active emotion regulation, resource compartmentalization, and restoration of agency through narrative); (3) Resilience networking: the catalytic role of the group (including: the group as a mirror, and internalizing the voices of others); and (4) Transformative outcomes: the emergence of the resilient self (including: transition from fear to courage, paradigmatic integration of suffering and growth, and relational agency and empathy). Findings indicated that the psychoeducational program served as a platform for rewriting the narrative of suffering, strengthening resilient metacognition, and restoring agency through supportive relationships. <b>Conclusion:</b> The mothers&rsquo; experiences suggest that group psychoeducational interventions in post-war contexts can function as a conduit for post-traumatic growth and the reconstruction of maternal identity, extending far beyond simple symptom reduction. By facilitating the transition from passive victimhood to active agency, these interventions enable mothers to derive new meaning from their suffering, thereby experiencing resilience not as a static individual trait, but as a dynamic, relational, and meaning-making process embedded within the family and community fabric.</span><span lang="AR-SA" dir="RTL" style="font-family:"Times New Roman",serif"></span></span></span></span> <div style="text-align: justify;"></div> مادران, پساجنگ, تجربه زیسته, پدیدارشناسی تفسیری, تاب‌آوری, رشد پس از بحران. Mothers, Post-war, Lived experience, Interpretive phenomenology, Resilience, Post-traumatic growth 0 0 http://irancounseling.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-918-2&slc_lang=fa&sid=1 Marziyeh Madanifar مرضیه مدنی فر 100319475328460014067 100319475328460014067 No Allameh Tabataba'i University دانشگاه علامه طباطبایی Mitra Moradi میترا مرادی mi_moradi@atu.ac.ir 100319475328460014068 100319475328460014068 Yes Allameh Tabataba'i University دانشگاه علامه طباطبایی