fa تأثیر برنامه مهارت‌های زندگی (خودآگاهی، مقابله با استرس، همدلی) بر اساس فرهنگ بومی بر شادکامی و تاب‌آوری زنان مطلقه مشاوره خانواده Family Counseling پژوهشي Research <strong><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">هدف:</span></span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;"> این پژوهش، با هدف تعیین اثربخشی برنامه مهارت</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:14.0pt;">‌</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">های زندگی (خودآگاهی، مقابله با استرس، همدلی) بر اساس فرهنگ بومی بر شادکامی و تاب‌آوری زنان مطلقه انجام شد.</span></span></span> <strong><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">روش:</span></span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;"> روش پژوهش کمی از نوع نیمه آزمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه زنان مطلقه بین 30 تا 40 سال مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و خدمات روان‌شناختی شهر کرمان در نیمه اول سال 1395 بود که از میان آن</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:14.0pt;">‌</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">ها 30 نفر با روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب‌ و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (15 نفره) جایگزین شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه تاب‌آوری کانر و دیویدسون (2003) و شادکامی آکسفورد (1989) استفاده شد. برنامه آموزشی طی 11 جلسه 90 دقیقه‌ای در گروه آزمایش اجرا و گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفت و نتایج با روش تحلیل کوواریانس موردتحلیل قرار گرفت. <strong>یافته‌ها: </strong>نتایج نشان داد که آموزش مهارت</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:14.0pt;">‌</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">های زندگی بر افزایش میزان شادکامی و تاب</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:14.0pt;">‌</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">آوری گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل تأثیرگذار بوده است (01/0></span></span></span><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:11.0pt;">p</span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">). <strong>نتیجه‌گیری:</strong> براساس نتایج می</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:14.0pt;">‌</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">توان گفت که برنامه مهارت</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:14.0pt;">‌</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">های زندگی (خودآگاهی، مقابله با استرس، همدلی) مبتنی بر فرهنگ بومی، برنامه مناسب و کارآمدی برای زنان مطلقه است و اجرای آن می</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:14.0pt;">‌</span></span></span><span dir="RTL"><span style="font-family:B Lotus;"><span style="font-size:14.0pt;">تواند بر شادکامی و تاب‌آوری این افراد مؤثر باشد. </span></span></span> <strong>Aim: </strong>The purpose of this study was to develop a life skills training based on native Iranian culture and to determine its effectiveness on the happiness and resilience of divorced women. <strong>Methods: </strong>The research method used was qualitative-quantitative. The statistical population for this research included all divorced women between the ages of 30 and 40 who referred to counseling and psychological services centers of city of Kerman in the first half of 1395 (Persian calendar), among whom 30 were selected thrgouh available sampling method and were randomly divided into two experimental and control groups (15 subjects each). To collect data, Conner and Davidson Resilience (2003) and Oxford Happiness (1989) Questionnaires were used. The training program was performed in 11 ninety-minute sessions&nbsp; in the experimental group, and the control group was placed in the waiting list. The results were analyzed using covariance analysis. <strong>Results: </strong>The findings showed that the content validity ratio (CVR) was calculated based on the Lavoshe method for 10 experts (0/83), and the content validity index (CVI) based on the Waltz and Bassel methods for this number was 0/80, and based on comparing these values with the acceptable value of both indicators, the content validity of the program is acceptable. Also, the results showed that life skills training had an impact on increasing the happiness and resiliency of the experimental group compared to the control group (p<0/01). <strong>Conclusion: </strong>According to the results, life skills program (self-awareness, coping with stress, empathy) based on indigenous culture is an appropriate and effective program for divorced women and its implementation can affect the happiness and resiliency of these individuals. مهارت‌های زندگی, فرهنگ بومی, شادکامی, تاب‌آوری, زنان مطلقه. life skills, islamic culture, happiness, resilience, divorced women 62 90 http://irancounseling.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-1040-3&slc_lang=fa&sid=1 zahra rahimisadegh زهرا رحیمی صادق Zahrarahimisadegh96@gmail.com 100319475328460010389 100319475328460010389 No Ph.D. Student of Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran. دانشجوی دکترا روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. ahmad borjali احمد برجعلی borjali@atu.ac.ir 100319475328460010390 100319475328460010390 Yes (Corresponding Author), Professor of Psychology Department, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran. استاد گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. faramarz sohrabi فرامرز سهرابی asmar567@yahoo.com 100319475328460010391 100319475328460010391 No Professor of Clinical Psychology Department, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran. (نویسنده مسئول)، استاد گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. Abdollah Moatamedi عبداله معتمدی a_moatamedy@yahoo.com 100319475328460010392 100319475328460010392 No Associate Professor of Psychology Department, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran. دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. Mohamadreza Falsafinejad محمد رضا فلسفی نژاد falsafinejad@yahoo.com 100319475328460010393 100319475328460010393 No Associate Professor of Psychology Department, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran. دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.