Journal of counseling research

fa تجربه زیسته عوامل تداوم رنج ناشی از شکست عشقی: یک مطالعه کیفی Lived experience of factors sustaining distress after Romantic Breakup: A qualitative study مشاوره خانواده Family Counseling پژوهشي Research هدف: این مطالعه با هدف بررسی تجربه زیسته عوامل تداوم رنج ناشی از شکست عشقی در دختران و پسران شکست‌خورده عشقی در بستر فرهنگ ایران، صورت پذیرفته است. ▐ روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با اتکا بر روش تحلیل محتوای بنگستون (۲۰۱۶) انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش را کلیه مردان و زنان ساکن شهر قم که تجربه شکست عشقی داشتند، تشکیل می‌دادند. با اتخاذ روش «نمونه‌گیری هدفمند با حداکثر تنوع» و رعایت اصل اشباع، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 15 نفر (10 زن و 5 مرد) انجام پذیرفت. فرآیند تحلیل داده‌ها شامل طی چهار گام ازمتن‌گیری، به‌متن‌‌دهی، مقوله‌بندی و یکپارچه‌سازی صورت گرفت. جهت اطمینان نتایج حاصل به‌دست آمده، چهار ملاک «اعتمادپذیری»، «تأییدپذیری»، «انتقال‌پذیری» و «اتکاپذیری» بر اساس استانداردهای لینکن و گابا تحلیل گردید. جهت دست‌یابی به ملاک «اتکاپذیری»، 10 نفر از متخصصان محاسبه «شاخص روایی محتوایی»(CVI) صحت یافته‌ها را تأیید کردند. ▐ یافته‌ها: یافته‌های حاصل از پژوهش نشان داد عوامل تداوم رنج ناشی از شکست عشقی شامل 14 زیرمقوله، 2 مقوله و 1 درون‌مایه‌ می‌باشد. این عوامل شامل واکنش‌های تداوم‌بخش (عدم قطع تماس، اصرار به دیدار دوباره، پیگیری شریک عاطفی، رجوع زیاد به محرک‌های یادآور، گوشه‌گیری و عدم فعالیت، آسیب رساندن به خود و حمایت اجتماعی پایین) و شناخت‌های تداوم بخش (شناخت‌های متعارض معنوی، شناخت‌های متعارض فردی، نشخوار فکری پیرامون دلیل‌یابی، سرزنش خود، امید به بازگشت رابطه، سرکوبی افکار و احساسات و افکار بی‌معنایی و پوچی) می‌باشد. ▐ نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این مطالعه، زمینه را برای تدوین مداخلات مشاوره‌ای و درمانی مبتنی بر فرهنگ بومی با قابلیت کاربرد در مراکز مشاوره‌ای و خدمات روان‌شناختی، به‌منظور کاهش نشانگان بالینی ناشی از شکست عشقی مهیا ساخته است. Ai,m: The present study aimed to explore the lived experience of factors sustaining distress following romantic breakup among women and men who had experienced a romantic breakup within the cultural context of Iran. ▌Methods: This study was conducted using a qualitative approach based on Bengtsson’s (2016) qualitative content analysis method. The study population consisted of all men and women residing in the city of Qom who had experienced a romantic breakup. Using purposive sampling with maximum variation and continuing sampling until data saturation was achieved, semi-structured interviews were conducted with 15 participants (10 women and 5 men). Data analysis was carried out through four stages: decontextualization, recontextualization, categorization, and compilation. To ensure the trustworthiness of the findings, the four criteria of credibility, confirmability, transferability, and dependability were evaluated according to the standards proposed by Lincoln and Guba. To strengthen dependability, 10 experts reviewed the findings, and the Content Validity Index (CVI) was calculated to confirm the adequacy of the extracted categories. ▌Results: The findings indicated that the factors sustaining distress following romantic breakup comprised 14 subcategories, 2 categories, and 1 overarching theme. These factors included sustaining reactions (failure to terminate contact, insistence on meeting again, pursuing the former romantic partner, frequent exposure to reminder cues, social withdrawal and inactivity, self-harming behaviors, and low social support) and sustaining cognitions (conflicting spiritual cognitions, conflicting personal cognitions, rumination about causal explanations, self-blame, hope for the relationship’s restoration, suppression of thoughts and emotions, and thoughts of meaninglessness and emptiness). ▌Conclusion: The findings of this study provide a basis for developing culturally grounded counseling and therapeutic interventions that can be applied in counseling centers and psychological services with the aim of reducing the clinical symptoms associated with romantic breakup.   شکست عاطفی, ضربه عشق, عوامل تداوم‌بخش, سبب‌شناسی, تحلیل محتوای کیفی Romantic Breakup, Love Trauma, Sustaining Factors, Etiology, Qualitative Content Analysis 134 163 http://irancounseling.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-3304-1&slc_lang=fa&sid=1 Mojtaba Hafezi مجتبی حافظی mhafezi@rihu.ac.ir 100319475328460013950 100319475328460013950 Yes Ph.D. Student in Psychology, Behavioral Sciences Research Institute, Research Institute of Hawzah and University, Qom, Iran. mhafezi@rihu.ac.ir دانشجوی دکتری روان‌شناسی، پژوهشکده علوم رفتاری، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران. mhafezi@rihu.ac.ir Masoud Janbozorgi مسعود جان بزرگی MJanbozorgi@rihu.ac.ir 100319475328460013951 100319475328460013951 No (Corresponding Author) Ph.D. in Psychology, Professor, Department of Psychology, Behavioral Sciences Research Institute, Research Institute of Hawzah and University, Qom, Iran. MJanbozorgi@rihu.ac.ir (نویسنده مسئول)، دکتری روان‌شناسی، استاد، گروه روان‌شناسی، پژوهشکده علوم رفتاری، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران Masoud Azarbayejani مسعود آذربایجانی Mazarbayejani@rihu.ac.ir 100319475328460013952 100319475328460013952 No Ph.D. in Psychology, Professor, Department of Psychology, Behavioral Sciences Research Institute, Research Institute of Hawzah and University, Qom, Iran. Mazarbayejani@rihu.ac.ir دکتری روان‌شناسی، استاد، گروه روان‌شناسی، پژوهشکده علوم رفتاری، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران. Mazarbayejani@rihu.ac.ir