XML English Abstract Print


دانشگاه خوارزمی
چکیده:   (77 مشاهده)
مقدمه: پرخاشگری نوجوانان مایه ی آشفتگی چشمگیر زندگی فردی و میان فردی می شود و در صورت عدم کنترل، موجب تغییر سرنوشت آنان می گردد.هدف از انجام این پژوهش مقایسه میزان تاثیر درمان فراشناخت و رفتاردرمانی دیالکتیکی بر کاهش پرخاشگری فرزندان نوجوان پسر طلاق بود.
روش: طرح پژوهش حاضر، نیمه­آزمایشی از نوع گروه گواه نامعادل با پیش­آزمون، پس­آزمون و پیگیری  اجرا شد.نمونه پژوهش شامل 36 نفر از دانش آموزان  پسر فرزند طلاق بود که با  روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند.ابزار پژوهش پرسشنامه پرخاشگری(AGQ) بود.داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس تک متغیره (ANCOVA) و تحلیل کواریانس چند متغیره (MANCOVA) تحلیل شدند.
نتایج: نتایج تحلیل کواریانس جهت مقایسه پرخاشگری در گروه درمان فراشناخت و رفتار درمانی دیالکتیک نشان داد که سطح معنی داری هر چهار آمارۀ چند متغیری مربوطه یعنی اثر پیلایی، لامبدای ویلکز، اثر هتلینگ و بزرگترین ریشه روی، بزرگتر از  05/0 است (05/0p>). با توجه به عدم معنی­داری مقادیر بدست آمده مشخص می­گردد که هر دو رویکرد اثربخشی معناداری در کاهش پرخاشگری داشته اند و بین اثربخشی دو روش درمان فراشناخت و رفتاردرمانی دیالکتیکی، در کاهش پرخاشگری فرزندان نوجوان پسر طلاق، در مرحله پیگیری، تفاوت معناداری وجود ندارد.
بحث و نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش و پیگیری دو ماهه  می توان گفت که  رفتاردرمانی دیالکتیک از طریق آموزش مولفه ی تنظیم هیجانی و فراشناخت درمانی ، به شیوه ی  تغییر شناخت­های منفی و غیرمنطقی  موجب کاهش پرخاشگری در بین فرزندان طلاق گردید.
 
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: مشاوره خانواده
دریافت: 1399/9/13 | پذیرش: 1400/8/24

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه علمی پژوهش های مشاوره می باشد.

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Journal of Counseling Research