آقای مجتبی حافظی، دکتر مسعود جان بزرگی، دکتر مسعود آذربایجانی،
دوره 25، شماره 97 - ( 3-1405 )
چکیده
هدف: این مطالعه با هدف بررسی تجربه زیسته عوامل تداوم رنج ناشی از شکست عشقی در دختران و پسران شکستخورده عشقی در بستر فرهنگ ایران، صورت پذیرفته است.
روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با اتکا بر روش تحلیل محتوای بنگستون (۲۰۱۶) انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش را کلیه مردان و زنان ساکن شهر قم که تجربه شکست عشقی داشتند، تشکیل میدادند. با اتخاذ روش «نمونهگیری هدفمند با حداکثر تنوع» و رعایت اصل اشباع، مصاحبههای نیمهساختاریافته با 15 نفر (10 زن و 5 مرد) انجام پذیرفت. فرآیند تحلیل دادهها شامل طی چهار گام ازمتنگیری، بهمتندهی، مقولهبندی و یکپارچهسازی صورت گرفت. جهت اطمینان نتایج حاصل بهدست آمده، چهار ملاک «اعتمادپذیری»، «تأییدپذیری»، «انتقالپذیری» و «اتکاپذیری» بر اساس استانداردهای لینکن و گابا تحلیل گردید. جهت دستیابی به ملاک «اتکاپذیری»، 10 نفر از متخصصان محاسبه «شاخص روایی محتوایی»(CVI) صحت یافتهها را تأیید کردند.
یافتهها: یافتههای حاصل از پژوهش نشان داد عوامل تداوم رنج ناشی از شکست عشقی شامل 14 زیرمقوله، 2 مقوله و 1 درونمایه میباشد. این عوامل شامل واکنشهای تداومبخش (عدم قطع تماس، اصرار به دیدار دوباره، پیگیری شریک عاطفی، رجوع زیاد به محرکهای یادآور، گوشهگیری و عدم فعالیت، آسیب رساندن به خود و حمایت اجتماعی پایین) و شناختهای تداوم بخش (شناختهای متعارض معنوی، شناختهای متعارض فردی، نشخوار فکری پیرامون دلیلیابی، سرزنش خود، امید به بازگشت رابطه، سرکوبی افکار و احساسات و افکار بیمعنایی و پوچی) میباشد.
نتیجهگیری: نتایج حاصل از این مطالعه، زمینه را برای تدوین مداخلات مشاورهای و درمانی مبتنی بر فرهنگ بومی با قابلیت کاربرد در مراکز مشاورهای و خدمات روانشناختی، بهمنظور کاهش نشانگان بالینی ناشی از شکست عشقی مهیا ساخته است.
