ندا گل افشان، علیرضا مرادی، رقیه موسوی، حدیث چراغیان،
دوره 24، شماره 95 - ( 10-1404 )
چکیده
پژوهش حاضر به بررسی عملکرد حافظه روزمره کودکان مبتلاء به سرطان، پیش، حین و پس از شیمی درمانی پرداخته است. روش پژوهش علی-مقایسه ای، شامل 23کودک سالم و بدون بیماری، 12کودک پیش از درمان، 23کودک در حال درمان و 14کودک پس از درمان، از سن 8تا17ساله، به صورت نمونه در دسترس، از بیمارستان محک و مدارس شهر تهران انتخاب شده و با استفاده از آزمون حافظه رفتاری ریورمید(ویلسون و همکاران، 2008) مورد سنجش قرار گرفتند. داده های پژوهش با استفاده از روش آمار توصیفی(میانین و انحراف معیار) و آزمون استنباطی (تحلیل واریانس) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان دادکه عملکردکودکان ونوجوانان سرطانی درحافظه روزمره، یادگیری جدید، فضایی، جهت یابی، کلامی و مربوط به آینده، درچهار گروه نمونه، تفاوت معناداری نداشت. فقط میانگین حافظه دیداری در گروه سرطانی حین درمان وپس از درمان، به صورت معناداری از گروه سالم و قبل از درمان کمتر بوده و تفاوت آنها معنادار بود( 05/0p> ،261/2= F). با توجه به یافته های پژوهش، شیمی درمانی باعث کاهش عملکرد حافظه دیداری بیماران سرطانی، در حین درمان و پس از آن می شود. این مسئله از یک سو، به دلیل تاثیر داروهای شیمی درمانی بر هیپوکامپ و قشر مغز و ایجاد اختلال در حافظه بوده، ازسوی دیگر حافظه به شدت تحت تاثیر استرسها و مسائل روحی-روانی حاصل از این بیماری و درمانهای سنگین آن و عدم دریافت حمایتهای لازم شناختی، قرار می گیرد.
