هدف:پژوهش حاضر به واکاوی چرخه امید و ناامیدی: تجربیات نوسانی افکار خودکشی در میان دانشجویان طی یک نیمسال تحصیلی در طول تشدید تنشهای ایران و آمریکا میپردازد. هدف این مطالعه، فهم ماهیت پویا و زمینهمندِ این افکار در پیوند با فشارهای فردی، ساختار دانشگاهی و بحرانهای اجتماعی بوده است. روش: این پژوهش با بهرهگیری از رویکرد پدیدارشناسی توصیفی و مبتنی بر الگوی هفتمرحلهای کولایزی، دادههای حاصل از مصاحبههای عمیق و نیمهساختاریافته با یازده دانشجو را تحلیل کرد. یافتهها:یافتهها در قالب هفت مضمون اصلی صورتبندی شد: فروپاشی حس امنیت، انباشت فشار روانی، چرخه نوسانی امید و ناامیدی، افکار خودکشی به مثابه زبان درماندگی، بحران سیاسی به عنوان تقویتکننده کیفی پریشانی، عوامل محافظتکننده و بازاندیشی وجودی. نتایج نشان میدهد که افکار خودکشی در این جمعیت، نه پدیدهای ایستا، بلکه تجربهای چرخهای و عمیقاً متأثر از برهمکنش فشارهای فردی و تهدیدهای کلان است. نتیجهگیری : این یافتهها ضرورت بازنگری در نظامهای غربالگری دانشگاهی و گذار از ارزیابیهای مقطعی به سمت رویکردهای زمانمند، بافتحساس و چندسطحی را برجسته میسازد. مداخلات بالینی باید فراتر از نشانهشناسی، بر درک منطق درونی «گیر افتادگی»، پایش موجهای خطر و بازسازی معنا در دانشجویان متمرکز باشند
