2 نتیجه برای رویکرد سهم گذاری
معصومه اسمعیلی، فهیمه شاداب مهر، دکتر کوثر دهدست،
دوره 22، شماره 86 - ( 3-1402 )
چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف طراحی و تعیین برخی از ویژگیهای روانسنجی پرسشنامه سبک زندگی سهمگذارانه انجام گرفت و این مطالعه با هدف کاربردی انجام شد. روش: جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد 18 تا 60 سال ساکن شهر تهران در سال 1401 بود که از میان آنها 389 نفر به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب شده و به پرسشنامه پاسخ دادند. بمنظور بررسی روایی پرسشنامه از روش تحلیل عاملی اکتشافی به روش تجزیه به مولفههای اصلی استفاده گردید و روایی محتوایی ابزار نیز توسط متخصصان مشاوره تایید شد. بمنظور بررسی میزان پایایی ابزار نیز از روش آلفای کرونباخ استفاده شد. کلیه تحلیلهای آماری توسط نرم افزار SPSS-25 انجام پذیرفت. یافتهها: براساس یافتههای پژوهش، تحلیل عاملی اکتشافی با مولفههای اصلی نشان داد که پرسشنامه سبک زندگی سهمگذارانه یک ابزار 13 مولفهای است که 24/57 درصد واریانس سهمگذاری را تبیین میکند. میزان آلفای کرونباخ کل پرسشنامه 93/0 و برای مولفههای معنامداری 78/0، مسئولیتمندی 74/0، عاملیت 73/0، امنیت مداری 71/0، معیارمندی 73/0، احترام مداری 71/0، نیتمداری 73/0، آرامش شخصی 80/0، نقشگذاری احسن 72/0، روابط تکوین بخش 67/0، پیوندزایی 63/0، هماهنگی با اهداف 63/0، و انتخابگری 65/0 گزارش شد. نتیجهگیری: باتوجه به یافتهها میتوان نتیجه گرفت که پرسشنامه سبک زندگی سهمگذارانه، در نمونه شرکتکننده در پژوهش دارای روایی و پایایی مناسب و قابل قبولی است.
زهرا امان اللهی،
دوره 25، شماره 98 - ( 6-1405 )
چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش مهارتهای ارتباطی مبتنی بر رویکرد سهمگذاری بر مهارت حل مسئله و صمیمیت خانوادگی بود. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر اجرا، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کارمندان متأهل شهر تهران و نمونه مورد مطالعه 40 نفر از کارمندان سازمان آب تهران بود که با روش نمونهگیری تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 20 نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه صمیمیت خانواده واکر و تامپسون (1983)، پرسشنامه مهارت حل مسئله هپنر و پیترسون (1982) و پرسشنامه سبک زندگی سهمگذارانه اسمعیلی و همکاران (1402). گروه آزمایش در یک برنامه آموزشی مهارتهای ارتباطی سهمگذارانه طی ده جلسه شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از آزمونهای آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرمافزار SPSS-27 تحلیل شد. نتایج نشان داد که با کنترل نمرات پیشآزمون، آموزش مهارتهای ارتباطی سهمگذارانه موجب افزایش معنادار مهارت حل مسئله و صمیمیت خانوادگی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد (001/0 > p). اندازه اثر بهدستآمده نیز بیانگر تأثیر قوی مداخله بود. بر این اساس، میتوان نتیجه گرفت که رویکرد سهمگذاری، فراتر از آموزش صرف تکنیکهای ارتباطی، با بازتعریف نقش فرد در رابطه و تقویت مسئولیتپذیری و عاملیت، میتواند بهعنوان مداخلهای اثربخش برای ارتقای مهارت حل مسئله و صمیمیت خانوادگی به کار گرفته شود. توصیه میشود این رویکرد در برنامههای آموزشی و مشاورهای خانواده مورد توجه سیاستگذاران و متخصصان حوزه سلامت خانواده قرار گیرد.
