نیما صابری، داود نوده ئی، احمد سلامی،
دوره 25، شماره 98 - ( 6-1405 )
چکیده
هدف: فرزندآوری یکی از عناصر کلیدی تحولات جمعیتی و از ارکان توسعه پایدار در کشورهایی است که با باروری زیر سطح جانشینی روبهرو هستند، در ایران نیز کاهش باروری به زیر سطح جانشینی، سیاستهای جدید حمایتی از افزایش جمعیت را در پی داشته است. برایناساس، مطالعه حاضر باهدف شناسایی نظاممند پیشبینهای روانشناختی مرتبط با قصد فرزندآوری در مطالعات انجامشده طی دهه اخیر انجام شد. روش: این مطالعه یک مرور ساختارمند بود که با استفاده از پایگاههای اطلاعاتی PubMed، Scopus، SID و Magiran انجام شد. مطالعات فارسی و انگلیسی منتشرشده بین سالهای 2016 تا 2026 درباره پیشبینهای روانشناختی قصد فرزندآوری وارد مرور شدند. جستجو با استفاده از ترکیب کلیدواژههای استاندارد مرتبط با قصد فرزندآوری و عوامل روانشناختی انجام شد. فرایند جستجو، غربالگری و انتخاب نهایی مقالات بهصورت مستقل توسط دو پژوهشگر انجام شد. یافتهها: بر اساس معیارهای ورود، 38 مطالعه منتخب برای بررسی و تحلیل انتخاب شدند و دو طبقه اصلی عوامل روانشناختی مرتبط با افزایش قصد فرزندآوری (شامل نگرش و هنجار مثبت به والدگری، خودکارآمدی ادراکشده، رضایت زناشویی، حمایت عاطفی خانواده، سازههای شخصیتی مثبت و انگیزههای هویتی) و عوامل روانشناختی مرتبط با کاهش قصد فرزندآوری (شامل نگرش و هیجانات منفی، اضطراب آینده و والدگری، باورهای ناکارآمد، فردگرایی و رفاهطلبی) با ۱۲ زیر مقوله استخراج شد. نتیجهگیری: یافتهها نشان داد عوامل روانشناختی مرتبط با کاهش قصد فرزندآوری بر عوامل مرتبط با افزایش قصد فرزندآوری غالب بوده و قصد فرزندآوری را تضعیف میکنند. طراحی راهبردهای مداخلهای و آموزشهای روانشناختی برای افزایش انگیزه، امیدبخشی، کاهش مشکلات شناختی و هیجانی و اجرای سیاستها و برنامههای حمایتی دولتی مبتنی بر شواهد علمی پیشنهاد میشود.
