XML English Abstract Print


علامه طباطبائی
چکیده:   (117 مشاهده)
وجود فرزند معلول در خانواده  مشکلات روانی بسیاری را به ویژه برای مادر ایجاد می کند. باتوجه به اهمیت ویژگی های روانشناختی مادران دارای کودک معلول پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت، بر تحمل پریشانی و احساس گناه مادران دارای کودکان معلول جسمی حرکتی، انجام شد. روش پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون پس آزمون بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی مادران دارای کودک معلول جسمی حرکتی بودند که فرزندانشان در مدارس استثنایی شهرستان سقز در سال تحصیلی1398 به تحصیل اشتغال داشتند. به این منظور ، 24 نفر از مادران دارای کودک معلول جسمی حرکتی با روش نمونه­گیری در دسترس از بین مدارس استثنایی انتخاب و با روش تصادفی به گروه های آزمایش و گواه گمارده شدند (هر گروه 12 نفر). مداخله درمانی به مدت 10 جلسه بر روی گروه آزمایش انجام گرفت و به گروه کنترل هیچ آموزشی ارائه نشد. ابزار مورد استفاده در این پژوهش، مقیاس تحمل پریشانی (DTS)  و آزمون عاطفه خودآگاه (TOSCA-2) بود که در مرحله پیش­آزمون، پس­آزمون تکمیل شد. داده ها با روش آماری تحلیل کواریانس مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.یافته های این پژوهش نشان­دهنده وجود تفاوت معنادار در گروه آزمایش و گواه در مرحله پیش آزمون و پس آزمون بود. نتایج پژوهش نشان داد که برنامه شفقت به خود از طریق فراهم کردن تجربیات مثبت، افزایش سازگاری با شرایط تنش­زا و ابراز همدلی و هم­دردی می­تواند تحمل پریشانی را در افراد افزایش داد و سطح احساس گناه مادران دارای فرزند معلول را کاهش دهد.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: 1399/1/20 | پذیرش: 1400/2/18

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه علمی پژوهش های مشاوره می باشد.

© 2021 CC BY-NC 4.0 | Journal of Counseling Research